Hüzünlü çocuk(luk)lara…

Hüzünlü çocuklar iyileşmez büyüyünce. Hep eksik kalır bir yerleri. Büyümek yalnızca unutturur. O da arada bir hatırlanmak üzere unutulur. İlla ki hatırlatır kendini üzerine sigara söndürülmüş yaralar. Çocuk hüzünleri taşır ceplerinde. Çocukları da hüzünlüdür bunların. Aile boyu hüzün yani.
Hüzünlü çocuklar gökyüzüne çocukken baktığı gibi bakamaz. Büyük gibi bakar gökyüzüne.
Hüzünlü bir çocuktuysan, baktığında acı görürsün. Acı bağımlılık yapar bilir misin? Acımadan duramaz olursun. Bir doz çektiğin acı yeter bir süre iyi hissetmene. Büyüdükçe ihtiyaç aralıkları uzar. Daha az sıklıkla alırsın dozları. Ama hiç geçmez bir hastalık. Ölümcüldür ya yaşam. Bulaşıcıdır da.
Tanıdığım hüzünlü çocuklar geliyor aklıma. Büyümüşler şimdi, ama belli hüzünlüymüş çocuklukları ve çocukları.. H., H., S., A. ve çocuklukları doldu gözlerime. Hepsi gözümde hüzünlü bir çocuk. Keşke mutlu edebilseydim onları. Normal bir çocuk olmalarını sağlayabilseydim keşke.

“Fikret Kızılok- Ama Babacığım” neler yazdırdı bana. Daha da yazdırdı, utandım buraya koymadım. Dün gece rüyamda roman yazıyordum zaten. Onları da not aldım. Biriktirme zamanı geçti, eteklerimdekini dökme zamanı mı geldi ne. Bakıcaz. Leyla&Mecnun’da keşfettim. Çok güzel şarkıymış.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s